Historia Krynicy Zdrój
Krynica Zdrój (zwana również nieformalnie Krynicą Górską) to miasto o bardzo bogatej historii. Miejscowość ta istniała prawdopodobnie już przed 1547 r (świadczyć o tym może m.in. przywilej nadania sołectwa w tej miejscowości dla Danka z Miastka (dzisiaj Tylicz)).
Prawdziwy rozwój miasta Krynica nastąpił w momencie odkrycia leczniczych wartości wielu źródeł mineralnych w XVII wieku. Na początku XIX wieku Krynica została nazwana urzędowo zdrojem kąpielowym i zaczął tu wkrótce przyjmować pierwszy lekarz.
Kolejna wielka era rozwoju uzdrowiska to zasługa profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego – Józefa Dietla, uznawanego za ojca polskiej balneologii. Prof. Józef Dietl oraz jego następcy przyczynili się do rozwoju zaplecza technicznego uzdrowiska. To właśnie Józefowi Dietlowi oraz kontynuatorom jego dzieł zawdzięczamy powstanie takich obiektów jak Stare Łazienki Mineralne, Dom Zdrojowy oraz drewniana Pijalnia Główna z Deptakiem.
Następnym elementem, który bez wątpienia wpłynął na rozwój uzdrowiska było wybudowanie w 1876 r. linii kolejowej do Muszyny, przedłużonej w 1911 r. do Krynicy.
Wiek XIX oraz początki XX wieku to czas gdy Krynica gościła wielu sławnych Polaków. Bywali tu min. M. Konopnicka, A. Asnyk, A. Fredro, J. Matejko, H. Sienkiewicz, A. Grottger, J. I. Kraszewski, L. Solski, H. Modrzejewska, W. Reymont, J. Tuwim, K. I. Gałczyński, K.Makuszyński oraz Jan Kiepura. To właśnie na cześć pobytu Jana Kiepury w Krynicy organizowane są obecnie festiwale jego imienia, które co roku przyciągają wielu ludzi z Polski i Europy. W XX wieku o Krynicy zrobiło się głośno również za sprawą jednego z najwybitniejszych malarzy prymitywistów – Nikifora, którego dzieła zyskały uznanie na całym świecie.
Po pierwszej wojnie światowej uzdrowisko zostało przejęte przez polskie władze. Właśnie w tym okresie powstało wiele nowych obiektów (Nowe Łazienki Mineralne, pensjonat Lwigród), a pozostałe odrestaurowano. Wtedy też Krynica stała się ośrodkiem sportów zimowych – zbudowano stadion hokejowy, tor saneczkowy i skocznię narciarską. Zorganizowano tu Mistrzostwa Europy w saneczkarstwie i Mistrzostwa Świata w hokeju na lodzie. W 1937 r. została wybudowana kolej linowa na Górę Parkową. Dzięki tym inwestycjom Krynice odwiedzało coraz więcej ludzi. Dane historyczne mówią, że w 1938 roku na wczasy do Krynicy przyjechało 40 tysięcy osób.
Druga wojna światowa przerwała niestety na jakiś czas rozwój uzdrowiska. Po jej zakończeniu przystąpiono jednak ponownie do jego rozbudowy. W latach siedemdziesiątych nastąpiło scalenie bazy leczniczej z hotelową, co spowodowało wprowadzenie silnych rygorów, a tym samym doprowadziło do podupadania infrastruktury towarzyszącej, czyli: obiektów sportowych, turystycznych, rekreacyjnych, rozrywkowych i gastronomicznych.
W 1989 r. dokonano oceny sytuacji uzdrowiska, która to niestety wypadła bardzo źle. Samorządom powoływanym od 1990 r. przyszło realizować trudny program odbudowy uzdrowiska Krynica. Celem odbudowy było przekształcenie Krynicy w nowoczesne i atrakcyjne dla turystów uzdrowisko z bogatą ofertą leczniczą, rekreacyjną, turystyczną i sportową.
Ostatnie kilkanaście lat to intensywny rozwój infrastruktury sportowej i rekreacyjnej. Największymi inwestycjami były: kolej gondolowa na Jaworzynę Krynicką wraz ze wspaniałymi trasami narciarskimi oraz hala sportowo – widowiskowa na bazie sztucznego lodowiska.
